போரின் வெற்றி - மனித குலத்தின் தோல்வி

“ஈரானில் எண்ணெய்க் கிணறுகள் தீப்பற்றி எரியும் நிலை…
அமெரிக்கா-இஸ்ரேல் கூட்டுப் படைகள் தாக்குதல்...
அண்டை நாடுகளில் பதற்றம் அதிகரிக்கும் சூழல்...
21 அமெரிக்க ராணுவ வீரர்கள் உயிரிழந்தனர்…

குடிநீர் தட்டுப்பாடு ஏற்படும் அபாயம் குறித்து எச்சரிக்கை..”-இவ்வாறான செய்திகளுடன் நாளிதழ்கள் வெளியாகும் போது மனித மனதில் எழுவது வெறும் ஆச்சரியம் அல்ல; ஆழ்ந்த வேதனை. எண்ணெய் கிணறுகள் தீப்பற்றி எரிவது பொருளாதார இழப்பை மட்டும் குறிக்கவில்லை; மனிதன் அதிகாரம், ஆதிக்கம், பாதுகாப்பு என்ற பெயர்களில் உருவாக்கிய உலக அரசியலின் முரண்பாடுகளை வெளிப்படுத்துகிறது. ஒரு தாக்குதல் நிகழ்ந்தால் அதற்குப் பதிலடி, அந்தப் பதிலடிக்கு மீண்டும் பழிவாங்குதல் என்ற நீளும் சுழற்சியில் மனிதன் தன்னைத் தானே தள்ளிக் கொண்டிருக்கிறான்.

இத்தகைய போர்ச் செய்திகள் வெளியாகும் ஒவ்வொரு தருணத்திலும் உலகம் மறக்க முடியாத ஒரு வரலாறு நினைவிற்கு வருகிறது - ஹிரோஷிமா மற்றும் நாகசாகி. ஒரு அணுகுண்டு தாக்குதல் ஒரு நகரத்தின் கட்டிடங்களை மட்டும் சிதைக்கவில்லை; மனித வாழ்வின் பல தலைமுறைகளைப் பாதித்தது. அந்தக் காயங்கள் இன்னும் வரலாற்றின் நினைவில் உயிருடன் இருக்கின்றன. மனிதன் ஒருமுறை அனுபவித்த அந்தக் கொடூரம் உலகத்திற்கு ஒரு எச்சரிக்கை மணி ஆக இருக்க வேண்டியது. ஆனால் வரலாறு காட்டிய அந்தப் பாடத்தை மறந்தபடி மீண்டும் ஆயுதங்களின் வழியே தீர்வுகளைத் தேடும் மனித மனநிலை உலகத்தை அச்சத்தில் தள்ளுகிறது.

உலகில் பெரும்பாலான மக்களின் வாழ்க்கை ஆன்மீக நம்பிக்கையில் வேரூன்றி இருக்கிறது. கடவுளின் மீது நம்பிக்கை வைத்து வாழும் மனித சமூகம், மதங்கள் சொல்லும் மனிதநேயப் பாடங்களை மறந்து விடும்போது தான் போர்களின் இருள் அதிகரிக்கிறது. பைபிளில் இயேசு கிறிஸ்து கூறிய ஒரு போதனை மனித மனசாட்சியை நேரடியாகத் தொடுகிறது: “யாராவது உன் வலது கன்னத்தில் அடித்தால்,  இடது கன்னத்தையும் அவருக்கு திருப்பிக் காட்டு.” இந்த வசனம் பழிவாங்குதலை விட மன்னிப்பும் பொறுமையும் உயர்ந்தது என்பதை நினைவூட்டுகிறது. அதே மனிதநேயத்தை குர்ஆனும் மிக உயர்ந்த முறையில் வலியுறுத்துகிறது. “ஒரு உயிரைக் கொல்வது முழு மனிதகுலத்தையும் கொன்றதற்கு சமம்; ஒரு உயிரைக் காப்பாற்றுவது முழு மனிதகுலத்தையே காப்பாற்றியது போன்றது” என்று குர்ஆன் கூறுகிறது. மனித உயிரின் மதிப்பு எவ்வளவு உயர்ந்தது என்பதை இந்த வாசகம் மிகத் தெளிவாக உணர்த்துகிறது.

தமிழ் சிந்தனையின் மாபெரும் பொக்கிஷமான திருக்குறளும் இதே மனிதநேய உண்மையை மிகவும் ஆழமாக வெளிப்படுத்துகிறது. “இன்னாசெய்தாரை ஒறுத்தல் அவர்நாண நன்னயம் செய்து விடல்” என்று திருவள்ளுவர் கூறும் போது, துன்பம் செய்தவர்களுக்குக் கூட நன்மை செய்து அவர்களை வெட்கப்பட வைப்பதே உயர்ந்த மனிதநேயம் என்று வலியுறுத்துகிறார்.

மதங்கள் அனைத்தும் மனித உயிரின் மதிப்பை உயர்த்திப் பேசும் போது, அந்த மதங்களை நம்பும் நாடுகளே ஆயுதங்களின் வழியில் மோதிக் கொள்வது உலக மனசாட்சியை கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது. போர் என்பது அரசியல் விளக்கங்களில் பாதுகாப்பு நடவடிக்கை என்று கூறப்படலாம். ஆனால் அதன் விளைவுகளைப் பார்க்கும்போது அது பாதுகாப்பை விட அதிகமாக அழிவை உருவாக்குகிறது. போர் தொடங்கிய உடன் பொதுமக்களின் வாழ்க்கையே முதலில் சிதைகிறது. குடிநீர் தட்டுப்பாடு, உணவுப் பற்றாக்குறை, பொருளாதார வீழ்ச்சி, இடம்பெயர்வு, மன உளைச்சல் - இவை எல்லாம் போரின் பின்னால் வரும் நிழல்கள். ஒரு நாட்டின் வெற்றி என்ற அரசியல் அறிவிப்புக்குப் பின்னால் எண்ணற்ற குடும்பங்களின் கண்ணீர் மறைந்து கிடக்கிறது.

இந்த பூமியில் மனிதன் உருவாக்கிய எல்லைகள் அரசியல் வரைபடங்களில் மட்டும் இருக்கின்றன. ஆனால் இயற்கைக்கு அந்த எல்லைகள் கிடையாது. காற்று எல்லோருக்கும் பொதுவானது, மழை எல்லோருக்கும் பொதுவானது, சூரியன் ஒவ்வொரு உயிருக்கும் ஒளி தருகிறான். இயற்கை உலகின் வளங்களை எல்லோருக்கும் சமமாக வழங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. அந்த வளங்களை மனிதன் மரியாதையுடன் பகிர்ந்து கொண்டிருந்தால், எண்ணெய் வளங்களைக்  காக்கும் பெயரில் போர்கள் உருவாகியிருக்குமா என்ற கேள்வி எழாமல் இருக்காது.

மனிதன் இன்று அணுகுண்டுகள், ஏவுகணைகள், நவீன ஆயுதங்கள் என பல்வேறு சக்திகளை உருவாக்கியிருக்கிறான். ஆனால் பிரபஞ்சத்தின் சக்திகளுடன் ஒப்பிடும்போது மனிதனின் ஆயுதங்கள் மிகவும் சிறியது. ஒரு கணம் சிந்தித்துப் பார்க்கலாம்: சூரியன் தனது வெப்பத்தை அதிகரித்து பூமியைச் சுட்டெரிக்க வேண்டும் என்று பிரபஞ்சம் தீர்மானித்தால், மனிதன் உருவாக்கிய எந்த ஆயுதமும் அந்த சக்திக்கு முன் நிலைத்து நிற்க முடியாது. இது மனிதனின் சக்திக்கு ஒரு எல்லை இருக்கிறது என்பதை நினைவூட்டும் உண்மை.

உலகத்தின் எதிர்காலம் மதத் தலைவர்களின் கோபத்தாலும், நாடுகளின் அதிபர்களின் அரசியல் முடிவுகளாலும் மட்டும் தீர்மானிக்கப்பட வேண்டுமா என்ற கேள்வி இன்று மனிதகுலத்தின் முன் நிற்கிறது. மனிதநேயத்தை மையமாகக் கொண்ட ஒரு உலக மனசாட்சி உருவாக வேண்டிய காலம் இது. ஒரு நாட்டின் பாதுகாப்பு மற்றொரு நாட்டின் அழிவாக மாறும் வரை மனிதன் காத்திருக்க வேண்டுமா என்று உலகம் சிந்திக்க வேண்டிய நேரம் இது.

வரலாறு மனிதனுக்குப் பல பாடங்களை கற்றுக் கொடுத்துள்ளது. அதில் மிகப் பெரிய பாடம் ஒன்று - போர் ஒருபோதும் நிலையான அமைதியை உருவாக்கியதில்லை. பேச்சுவார்த்தை, புரிதல், மனித உயிரின் மதிப்பு, இயற்கை வளங்களின் பாதுகாப்பு ஆகியவை மட்டுமே உலகத்தை பாதுகாப்பான பாதைக்கு கொண்டு செல்லும். முடிவில் ஒரு உண்மை மட்டும் தெளிவாகத் தெரிகிறது: ஆயுதங்களின் சக்தி உலகத்தை அச்சுறுத்தலாம்; ஆனால் மனிதநேயத்தின் சக்தி மட்டுமே உலகத்தைக் காப்பாற்ற முடியும். மனிதன் தனது போர்க் குணத்தை விட்டொழித்து கருணை, மன்னிப்பு, அமைதி என்ற பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்கும் நாள்தான் இந்த பூமி உண்மையான அமைதியைக் காணும் நாள்.