Skip to main content

சாம்பவி சங்கர் எழுதும் உள்ளத்தைக் கொள்ளை கொள்ளும் தொடர்! ‘மாயப் புறா’ #18

Published on 07/04/2022 | Edited on 07/04/2022

 

maayapura part 18

 

மாயப் புறா - முந்தைய பகுதிகள்

 

இணைந்து இருப்பதை விடப்  பிரியும் போதுதான், எந்த ஒன்றும் புதிய பரிணாமம் பெறுகிறது. இமைகள் இரண்டும் இணைந்திருக்கும் போது தூக்கமும் கனவுகளும் மட்டும்தான் இருக்கும். அதே இமைகள் பிரியும்போது, விழித்திரையில் காட்சிகள் விரிகின்றன.

 

சிப்பி பிரியும் போது அதனுள் இருக்கும் சுடர் வீசும் முத்துகள் கிடைக்கின்றன. மேகங்கள் பிரியும்போது மழையாகப் பொழிகிறது. தண்டவாளங்கள் பிரியும் போது வேறு ஒரு புதிய பாதை கிடைக்கிறது. உயிரினத்தில் ஆண் பெண் என்ற பிரிவினையால் தான் உயிர்கள் பல்கிப் பெருகுகின்றன. நெல்லும் உமியும்  பிரிந்தால்தான் அரிசி ஆகிறது. பெண்ணின் கருப்பை வாய் பிரியும் போதுதான் புதிய உயிர் ஜனனம் ஆகிறது. 

 

அன்பு கொண்ட இரண்டு உள்ளங்கள் பிரியும்போது நினைவுகளால் அங்கு அன்பு அதிகமாகிறது. உடன் இருப்பவர்களை யாரும் நலமா? என்று விசாரிப்பது இல்லை.  பிரிந்தவர்களைத் தான் அன்புடன் நலம் விசாரிப்போம்.

 

இந்த அடிப்படை உண்மை தெரியாத தங்கம், அசோக்கையும் சங்கவியையும் பிரிப்பதற்காக அவர்கள் இருந்த அறைக்கதவை ‘டமடம’ என்று தட்டினாள். மாமியார்களின் தப்பான கணக்கு என்ன தெரியுமா? மருமகள் மகிழ்வாக இருக்க கூடாது என்பதுதான். இதனால் மகனும் கஷ்டப்படுவானே என்ற விஷயம் ஏனோ அவர்களுக்குப் புரிவதில்லை. 

 

தங்கத்தின் எண்ணம், சங்கவி சந்தோஷமாக வாழக் கூடாது. தன் அண்ணன் மகளுக்குக் கிடைக்காத மகிழ்ச்சி, சங்கவிக்கு கிடைக்கக் கூடாது. ஆனால் சங்கவியின் மகிழ்ச்சியில் தன் மகனின் மகிழ்ச்சியும் அடங்கியிருக்கிறது என்பதை அவள் உணரவில்லை.

 

அசோக், சங்கவி இருவரும் கதவைத் திறந்தார்கள். சங்கவியைப்  பார்த்ததும் ’இவள் மட்டும் எப்படி எப்போதும் புத்தம் புதிய ரோஜா மாதிரி இருக்கிறாள். இரவு பத்து மணிக்குக் கூட இவள் முகத்தில் சோர்வு தெரியவில்லையே... அந்த உதடுகள் எப்போதும் புன்னகையைக் குத்தகைக்கு எடுத்திருக்கிறதே’  என்று ஆச்சரியப்பட்டாள்.

"என்னம்மா.. என்ன ஆச்சு ?"என்று பதட்டமாகக் கேட்டான் அசோக். மகன் மீது இருந்த கோபத்தை, வெறுப்பாக உருமாற்றி இருந்தாள் தங்கம். அந்த வெறுப்பு சேர்ந்த குரலுடன் "இன்னிக்கு ராத்திரி நீ, பருத்திக் காட்டுக்குப் போய் தண்ணிப் பாய்ச்சிட்டு வரணும்ன்னு மணி சொல்லச் சொன்னான்.” என்று கூறிவிட்டு பதிலுக்குக் காத்திராமல் அங்கிருந்து சென்றாள். 

 

சங்கவி முகம் மாறியது. அசோக் பிரிகிறானே என்று அல்ல. இந்த இரவு நேரத்தில் வயக்காட்டுக்குச் சென்றால், பூச்சி பொட்டு இருந்தால் என்ன செய்வது என்று பயந்தாள்.

 

சங்கவிக்கு ஆறுதல் சொல்லி சமாதானப்படுத்திவிட்டு, தலையில் முண்டாசைக் கட்டிக்கொண்டு கையில் டார்ச் லைட்டையும் ஒரு பெரிய தடியையும் எடுத்துக் கொண்டு வயக்காட்டுக்குக் கிளம்பினான் அசோக். மணியின்  அறையைத் தாண்டும்போது உள்ளே பேச்சுக் குரல் கேட்டது. சங்கவி பாவம் என்று மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டான் அசோக்.

 

வெளித் திண்ணையில் படுத்திருந்த செல்வம் "அசோக், எங்கடா.. இந்த நேரத்தில் கிளம்பிட்ட? " என்று சற்று அதட்டலாகக் கேட்டார்.

"நமக்கு ராத்திரி கரண்ட் பா. அதான் பருத்திக்காட்டுக்குத் தண்ணீர் இறைக்கப்  போறேன்" என்று அசோக் அமைதியாகச் சொன்னான். 

"அதுக்கு நீ ஏன்டா போற" என்ற செல்வத்திடம்," வேற யார் போறதாம். நம்ம வீட்ல 10 ஆம்பளைங்களா இருக்காங்க?" என்று தன் இயலாமையைப் புலம்பினான் அசோக்.

"கூறு கெட்டவனே புதுசா கல்யாணமான பயல் ராத்திரி நேரத்தில் முண்டாசு கட்டிக்கிட்டு வயலுக்குப் போறானாம்.  நான் போறேன்டா. நீ உள்ள போ" என்று மகனை அன்புடன் கடிந்தார் செல்வம். 

"அதெல்லாம் ஒன்னும் வேணாம். வயசான காலத்துல வீட்ல இருங்க" என்றான் அசோக் .

"எட்டடி  நடந்தா எறப்பு வாங்குதாம்,பத்தடி நடந்தா படபடக்குதாம், காமாலை கண்ணுல பேயா தெரியுதாம். எங்க வீட்டு பயில்வானுக்கு. பத்து ஏக்கர் நிலத்தில பட்டி  போட ஆசையாம்" என்று பக்கத்துத் திண்ணையில் படுத்திருந்த தனம் பாட்டி எகத்தாளம் பேசினாள்.

"பாட்டி சொல்றது உண்மைதான். நீங்க ஏன்பா இருட்டில் கஷ்டப்படணும்?’ என்று கூறிவிட்டு பதிலுக்குக் காத்திராமல் விரைவாக  நடந்தான் அசோக். 

 

விடியற்காலை 3 மணிக்கு  வீட்டுக்குத் திரும்பி வந்த அசோக் உடல் சோர்வில் அப்படியே தூங்கிவிட்டான். அவன் வந்ததும் விழித்த சங்கவி, தொடர்ந்து வீட்டு வேலை செய்ய ஆரம்பித்து விட்டாள். 

 

தூங்கி எழுந்ததும் முதலில் கொல்லைப்புறக் கதவைத் திறக்க வேண்டும் என்று அம்மா சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. அப்பதான் வீட்டில் இருக்கிற மூதேவி கொல்லைபுறம்  வழியாக வெளியே போகும் என்று சொல்வார்கள். சங்கவிக்கு அவங்க டீச்சர் சொன்னது அந்த காலத்தில் கொல்லைப்புறத்தில் நிறைய தாவரங்கள் இருக்கும். இரவெல்லாம் அடைத்திருந்த வீட்டில் ஆக்சிஜன் பற்றாக்குறை இருக்கும். கொல்லைப்புற கதவைத் திறக்கும்போது தாவரங்களிலிருந்து ஆக்ஸிஜன் வீட்டிற்குள் வரும். அதனால் தூங்கி எழுந்ததும் கொல்லைப்புற கதவைத் திறக்க வேண்டும் என்றது நினைவுக்கு வந்தது. கதவை திறந்து தொழுவத்தில் இருந்த சாணத்தை அள்ளிக் கொட்டி, விட்டு வாசல் தெளித்து, வேலைகளைப் பரபரப்பாகத் தொடங்கினாள் சங்கவி.

"சங்கவி குளிப்பதற்கு அடுப்புல வெந்நீர் இருக்கா?" என்று கேட்டுக்கொண்டே 7 மணிக்கு அறையை விட்டு வெளியே வந்தாள் மூத்த மருமகள் மல்லிகா.

 

மல்லிகா ஒன்றும் பன்னீரில் குளித்து பாதாம் பிஸ்தா சாப்பிட்டு வளர்ந்தவள் இல்லை. தங்கத்தின் மாம்பாக்கம் ஊருக்கு பத்து கிலோமீட்டர் வடக்கால, மானூர் என்றால் தெற்கால பத்து கிலோமீட்டர் மாமண்டூர். அவ்வளவு தான். வாழ வந்த இடத்தில் ஒரு பொண்ணுக்கு செல்வாக்கு என்பது அவள் புருஷனுக்கு கிடைக்கிற மரியாதையைப் பொறுத்து இருக்கிறது. இந்த வீட்டின் முடிசூடா ராஜா, மணி என்பதால் மல்லிகாவும் ராணியாக வாழ்கிறாள். மணிக்கு இருக்கும் ஒரே தகுதி இந்த வீட்டின் மூத்த பிள்ளை என்பதுதான்.

"அக்கா.. வெந்நீர் ரெடியா இருக்கு குளிங்க"  என்ற சங்கவியை ஏற இறங்கப் பார்த்தாள் மல்லிகா. மஞ்சள் முகம் பளபளக்க அதில் சின்னதாக் குங்குமப்பொட்டு, லேசான சந்தனக் கீறல். சங்கவி சிவப்பு நிறம் என்பதால் மஞ்சள் கலவையில் முகம் மின்னியது. மல்லிகா பொறாமையில் பெருமூச்சுவிட்டாள்.

"கரும்பு வெட்டணும் . இப்பதான் லட்ச லட்சமா செலவு பண்ணி கல்யாணம் முடிச்சேன். கரும்பு வெட்ட பணத்துக்கு எங்கே போவது? அவசரத்துக்கு கண்ணுசாமி மாமாகிட்ட வாங்குவேன். இப்ப எந்த முகத்தை வைத்துக்கொண்டு அவர் கிட்ட கடன் கேட்பது?” என்று கத்திக் கொண்டிருந்தான் மணி.

" என்னை.. என்னடா பண்ணச் சொல்றேன்னு" பதிலுக்கு கத்தினாள்  தங்கம்.

ஆஹா காலையிலேயே நாடகத்தை ஆரம்பித்து விட்டார்கள் என்று நினைத்துக்கொண்டு அசோக் அங்கு வந்தான்.

" அசோக் உன் பொண்டாட்டி கிட்ட செயினை வாங்கிக் கொடு. அதை வச்சு வாங்கி கரும்பு வெட்டணும்” என்று   அதிகாரமாகக் கேட்டாள் தங்கம்.

" அம்மா, எப்படிம்மா. நேத்துதான் போட்டு அனுப்பி இருக்கு.. என் மாமனார் என்ன நினைப்பார்" என்று இழுத்தான் அசோக்.

" ஒன்னுக்குள்ள ஒன்னு உறவுங்கிற உரிமையில  கேட்டா நீ தரமாட்டேன்னு சொல்றியா? பெருமாள் அண்ணன் ஒன்னும் சொல்ல மாட்டார்" என்று குழைந்தாள் தங்கம்.

தங்கம்  தன் அப்பாவை அண்ணா என்று சொன்னதும் சங்கவிக்கு  சந்தோஷத்தில் மனம் தட்டாமாலை ஆடியது. வேகமாக ஓடிப்போய் செயினை எடுத்து வந்து தங்கத்திடம்  கொடுத்தாள் சங்கவி. அசோக் தலையில் கை வைத்துக்கொண்டான். அவ்வளவுதான் செயினை மறந்துவிட வேண்டியதுதான் என்று நினைத்துக்கொண்டான். 

சில நேரங்களில் சில  உறவுகளையும் அன்பையும் பணம் கொடுத்துதான் வாங்கவேண்டி இருக்கிறது. 

 

கரும்பு வெட்டும் வேலை இருந்ததால், வீட்டில் இருக்கும் அனைவருக்கும் வேலை அதிகமாக இருந்தது. கரும்பு வெட்டும் போதே தோட்டத்தில் போட்ட உளுந்து கொடியையும் பிடுங்கிப் போட்டிருந்தார்கள். சங்கவியும் 

 

தங்கமும் காலையிலேயே கஞ்சி காய்ச்சி எடுத்துக்கொண்டு வீட்டு வேலையை முடித்துவிட்டு, உளுந்துக் கொடி ஆய்வதற்கு சென்றுவிடுவார்கள். மல்லிகா எனக்கு இந்த வேலை எல்லாம் தெரியாது என்று வீட்டிலேயே இருந்துவிடுவாள். சங்கவி வெயிலில் வதைபட்டு வேலை செய்வது, அசோக்கிற்கு கஷ்டமாக இருந்தாலும்... வேலை செய்யும் போது அவள் அழகை ரசிப்பது ஒரு வித போதையாகத்தன்  இருந்தது. 

 

வேலைகளின்  இடையே ஏற்படும் லேசான உரசல்கள் கூட களைப்பை நீக்கும் கனிச்சாறு ஆகியது. இப்படியே வயல் வேலைகளில் ஒரு வாரம் கழிந்தது. உளுந்து முழுவதுமாக வீட்டிற்கு வந்து சேர இன்னும் ஒரு வாரம் ஆகும். ஒரு நாள் காலை நேரம் அனைவரும் வேலையில் பரபரப்பாக இருந்தனர்.

 

புழக்கடைப் பக்கம் இருந்து "டமால்" என்ற சத்தமும் "அம்மா" என்ற அலறலும் வர, அது அனைவரையும் நிலைகுலைய வைத்தது.

 

(சிறகுகள் படபடக்கும்)
 

 

 

Next Story

சாம்பவி சங்கர் எழுதும் உள்ளத்தைக் கொள்ளை கொள்ளும் தொடர்! ‘மாயப் புறா’ #34

Published on 28/06/2022 | Edited on 28/06/2022

 

maayapura part 34

 

மாயப் புறா - முந்தைய பகுதிகள்

 

ரமாவின் வரவிற்கு பிறகு சிறு மாற்றங்களுடன் காலநதி சிறப்பாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது. மல்லிகாவிற்கு உடல்நிலை சரியில்லாமல் போனதும் மருத்துவமனையில் வந்து பார்த்து விட்டுப் போன மல்லிகாவின் அண்ணன்களும் அம்மா அப்பாவுடன் மீண்டும் இப்போது தான் இங்கு வருகிறார்கள். இவ்வளவு நாட்கள் காசிக்கு சென்றிருந்த அப்பா அம்மா இப்போதுதான் திரும்பி இருந்தார்கள்.

 

மல்லிகாவின் அம்மா வந்து இறங்கியதுமே புராணத்தை ஆரம்பித்துவிட்டார். 

"மானூத்து தோப்புல பாடித்திரிந்த குயிலு, வண்ணாத்தி பாறையில் ஆடி திரிந்த மயிலு, வாடி வதங்கி கட்டில்ல கிடக்கறா.. அதை பார்க்கையில வடக்கால போன பாவி மக  நான் கங்கையிலேயே போயிருக்கக் கூடாதா" என்று ஒப்பாரி  வைத்துக் கொண்டிருந்தார்.

"என்னங்க பண்றது நடக்கக் கூடாதது நடந்துவிட்டது. அதுவரைக்கும் அரும்பாடுபட்டு ரெண்டு உயிரையும் காப்பாற்றி ஆச்சு"ன்னு தங்கம் சமாதானம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். "நீங்க என்ன பண்ணுவீங்க சொந்தம் ஆச்சே உங்க சின்ன மருமகளை விட்டுக் கொடுப்பீங்களான்னு" குத்தி காட்டினார் மல்லிகாவின் அம்மா ரஞ்சிதம்.

" அம்மா நான் வேணும்னே செய்யலை தெரியாம நடந்திருச்சு மன்னிச்சுடுங்க" என்று சங்கவி கெஞ்சும் குரலில் சொன்னாள்.

"உன் பசப்பு வார்த்தை எல்லாம் மத்தவங்க நம்பலாம். நான் நம்ப மாட்டேன் நீ முதல்ல உண்டாகலைன்னு தண்ணி ஊத்தி விழ வச்சிருக்க" என்று கோபமாக பேசினார் ரஞ்சிதம்.

"த.. ஏதோ பொண்ணை பெத்தவளுக்கு ஆதங்கம் இருக்கும்னு சும்மா இருந்தா நீ என்னடான்னா அதிகமா பேசுற. இது உன் வீட்ல நடந்திருந்தா உன் மருமக பொறாமையில் செய்தாள்னு நீ சொல்வாயா. போகாத ஊர் எல்லாம் போயி கண்ணுறக்கம் இல்லாம காலிலெல்லாம் விழுந்து உன் மவளைக் காப்பாற்றினால் வசவு பேசுற இனிமே இப்படி பேசினா அவ்வளவுதான்" என்று கோபமாக கத்தினார் தனம்மா பாட்டி.

"ஏதோ மகளை பெற்றவங்க ஆதங்கத்தில் நாலு வார்த்தை பேசி விட்டேன். அதுக்குப் போயி இப்படி கோபிக்கறீங்க" என்று குழைந்தாள் ரஞ்சிதம்.

" அம்மா புரியாம பேசாத.. சங்கவி இல்லன்னா நான் உயிரோடவே இருந்திருக்க மாட்டேன். அவளை திட்டாத மா" என்று சங்கவிக்கு பரிந்து பேசினார் மல்லிகா.

 

சங்கவி எதையும் காதில் வாங்காமல் விருந்தாளிக்கு சமைப்பதற்காக கோழி அடித்து குழம்பு வைக்க சென்றாள்.

 

மணியை அழைத்துக்கொண்டு மச்சான்கள் வயக்காட்டு பக்கம் போனார்கள்.

"மாப்ள  எவ்வளவு நாளைக்குதான் வாய்க்கா வரப்புன்னு மல்லுகட்றது உங்களுக்குன்னு தொழில் வேணாமா?எப்ப தான் நீங்க கெத்தா கார்ல வந்து இறங்கறது. நாங்க கார் கதவை திறந்து விடுவது" என்று மணிக்கு புகழ் போதையை கோப்பையில் ஊற்றி கொடுத்துக் கொண்டிருந்தனர்.

"அட போங்க மச்சான் விவசாயத்திற்கு முதல் போட முடியாம மூச்சு முட்டுது. இதுல எங்க இருந்து தொழிலுக்கு முதல் போடறது" என்று ஆதங்கப்பட்டான் மணி.

 

ஒரு மனிதனுக்கு புகழை போல போதை தரக்கூடியது வேறு எதுவும் இல்லை. அதில் மிதக்கும் வரையில் அவன் வாழ்வு தப்பியது. மூழ்க ஆரம்பித்தால் அவனும் சேர்ந்து மூழ்கி விட வேண்டியதுதான். லேசாக துளிர்விட்டு இருந்த தொழில் செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் நீர் ஊற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள் மல்லிகாவின் அண்ணன்கள். "மாப்பிள்ளை எங்க ஊர்ல டூரிங் டாக்கீஸ் லீசுக்கு வருது அதை எடுத்து நடத்துவோம். ஜம்முனு தியேட்டர் ஓனர் மாதிரி காரில் வந்து இறங்கி கல்லாப்பெட்டியில பணத்தை எண்ணிக்கிட்டு இரு. நாங்க உனக்கு உழைச்சி தர்ரோம் மாப்பிள்ளை" என்று ரீல் விட்டுக் கொண்டிருந்தனர் மல்லிகாவின் அண்ணன்கள்.

"அப்படியா சொல்றீங்க கேட்க நல்லாத்தான் இருக்கு பணத்துக்கு எங்கே போறதுன்னு" புலம்பினான் மணி.

"அது உங்க பாடு மாப்பிள்ளை. 2 நாளில் 10 ஆயிரம் ரூபாய் எடுத்துகிட்டு எங்க ஊருக்கு வந்துடுங்க நாம லீசுக்கு வாங்கி முடிச்சிடலாம் " என்று மணியின்  நாக்கில் தேனை தடவினார்கள். "மல்லிகா இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு தான் கூட்டுக்குடும்பத்தில் இருக்க போற? புள்ள பொறக்க போறான். உன் புருஷன் உழைச்சி எல்லாரும் அனுபவிக்கிறார்கள்" என்று நெருப்பில்லாமல் பத்த வைத்துக் கொண்டிருந்தார் ரஞ்சிதம்.

 

ஆண்களுக்கு புகழ் போதை என்றால் பெண்களுக்கு எது சுதந்திரம் என்பது தெரியாத போதை. கூட்டுக் குடும்பத்தில் இருந்தால் அடிமை தனியாக இருந்தால் சுதந்திரம் என்னும் தவறான எண்ணம் பெண்கள் மனதில் வேரூன்றி உள்ளது. தன் மகன் தன்னுடன் இருக்க வேண்டும் மருமகள் தனிக்குடித்தனம் போக கூடாது. மகள் மட்டும் தனிக்குடித்தனம் வந்துவிடவேண்டும். இந்த அம்மாக்களின் லாஜிக் என்னவென்று புரியவில்லை. ரஞ்சிதம் தன் மகளுக்கு அப்படித்தான் உரு ஏற்றி கொண்டிருந்தாள். பாவம் மல்லிகா சின்ன பெண் தானே வாழ்வில் நல்லது கெட்டது அறியாதவள். அம்மா சொல்லை வேதவாக்காக நினைத்துக் கொண்டு மண்டையை ஆட்டிக் கொண்டிருந்தாள். மணிக்கு மச்சான்கள் வேப்பிலை அடித்தார்கள். மல்லிகாவிற்கு அவள் அம்மா பாடம் படித்தாள். 

"வெடக்கோழி விருந்தை விரலிடுக்கில் கூட விடாமல் வழித்து சாப்பிட்டுவிட்டு மணிக்கும் மல்லிகாவிற்கும் மூளைச்சலவை செய்து விட்டு கிளம்பினார்கள் மல்லிகாவின் குடும்பத்தினர். 

 

சினிமாவில் வில்லன்  பாம் வைப்பதுபோல வைத்து விட்டு சென்றுள்ளனர். எப்போது வெடிக்கும் என்று தான் தெரியவில்லை. மணி ரெண்டு நாளா மந்திரிச்சி விட்ட கோழி மாதிரியே சுற்றிக் கொண்டிருந்தான். பத்தாயிரம் ரூபாய்க்கு என்ன செய்வது என்ற எண்ணம் மட்டுமே அவன் மனதில் இருந்தது. ரமா அம்மாவை கேட்கலாம் என்று நினைத்தால் அவர்கள் நிச்சயம் வீட்டில் சொல்லி விடுவார் என பயந்து அந்த திட்டத்தை கைவிட்டான். பணத்துக்கு என்ன செய்வது என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்த மணி ஒரு முடிவுக்கு வந்தவனாக வீட்டிலிருக்கும் அலமாரியைத் திறந்து ஏதோ எடுத்துக் கொண்டு வெளியேறினான்.

 

(சிறகுகள் படபடக்கும்)

 

 

Next Story

சாம்பவி சங்கர் எழுதும் உள்ளத்தைக் கொள்ளை கொள்ளும் தொடர்! ‘மாயப் புறா’ #33

Published on 19/06/2022 | Edited on 19/06/2022

 

maayapura part 33

 

மாயப் புறா - முந்தைய பகுதிகள்

 

"என் வாழ்க்கைப் பயணத்தில் கடைசி ஸ்டேஷனை எதிர்பார்த்துப் பயணிக்கிறேன். எப்பொழுது வரும் என்று தான் தெரியவில்லை" என்று ரமா சொல்லி விட்டு  வாசலைத் தாண்டும்போது "த..நில்லு" என்று ஒரு குரல் அதட்டலாக வந்தது.

"என்ன தனம்மா" என்று சொல்லிக்கொண்டே அவரைப் பார்த்தார் ரமா,

"எனக்கு மருவாதையா பேசத் தெரியாது மனசில் இருக்குறதை பட்டு பட்டுன்னு கேட்டு விடுவேன். ஆனால் பாசக்காரி பிடிச்சிருந்தா பாசம் காட்டுவேன். வேஷம் போடத் தெரியாது. ரமா எங்க அன்புள்ள என்ன குறையைக் கண்ட இப்படிக் கிளம்பி போற" என்று உரிமையாகக் கேட்டாள் தனம்மா. "என்னால எந்த பயனும் இல்லை நான் அடுத்தவங்களுக்கு ஏன் பாரமா இருக்கணும். அதான் கிளம்பி போறேன்னு" சோகமாகச் சொன்னார் ரமா.

"பொம்பளை சுமக்கிற கருவை பாரமா நினைத்திருந்தால் இந்த உலகம் உருவாகி இருக்குமா? நம்ம கூட வாழ உறவை பாரமா நினைச்சா உறவுகள் எல்லாம் சுமக்க முடியாத சுமையாகத்  தான் இருக்கும். நல்லதோ கெட்டதோ அது தான் நான் வாங்கி வந்த வரம் என்று நினைத்துப் பார்த்தால் வாழ்க்கை சுகமாக இருக்கும் இவ்வளவு பேரைச் சுமக்கிற இந்த ஆல மரக் கிளைக்கு ஒரு கிளியைச் சுமப்பதா பாரம்" என்று தத்துவமாகப் பேசினார் தனம்மா. குடும்பத்தினர் அனைவரும் வாயடைத்து நின்றனர். தனம்மா பாட்டிக்கு அன்பாகவும் பேசத் தெரியுமா? என்று மல்லிகாவும் சங்கவியும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர்.

"இல்ல தனம்மா  நீங்க என்னதான் சொன்னாலும் அது சரிவராது. புது கிராமம் பழக்கமில்லாத மக்கள். என் கடைசிக் காலம் வரை இங்கேயே என்பது எனக்குத் தயக்கமாக இருக்கு" என்று சொன்னார் ரமா. "வெள்ளைக்காரன் அடி எடுத்து வைக்கும் போது இப்படி நினைக்கலையே மொழி தெரியாத வேற நாட்டுக்காரன் பல வருஷமா நம்பள அதிகாரம் பண்ணி வந்திருக்கான். அன்பால நம்மாள ஒன்றா வாழ முடியாதா?" என்று தனம்மா உதாரணம் எல்லாம் சொல்லிப் பேசியதைக் கேட்டதும் அனைவரும் எலி ஹெலிகாப்டர் ஓட்டுவதைப் பார்ப்பது போல அதிசயத்து நின்றனர். தனம்மாவின் வேறு பரிமாணங்கள் மின்ன ஆரம்பித்தது. அனைவர் மனதிலும் எண்ணக் குவியல்கள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. அதைக் கொத்திக் கிளற மனித கோழிகளுக்குத் தான் வாய்ப்பு இல்லை.

"எங்கம்மா சொல்வதிலும் நியாயம் இருக்கு. அடம்பிடிக்காம எங்களுடனே தங்கிடுங்க என்று தங்கமும் சொன்னாள்.

"சரி பக்கத்தில் எதற்கு இந்த குடிசையைக்  கட்ட சொன்னே என்று தனம்மா சரியான பாயிண்டை பிடித்தார்கள்.

"என் காலத்துக்குப் பிறகு நான் படித்த புத்தகங்களை எல்லாம் சின்னதா நூலகம் மாதிரி வைக்கலாம்னு சொன்னேன். அசோக் தான் நான் இப்பவே கட்றேன். நீங்க பார்த்து மனம் மகிழ்ச்சியாய் இருங்கள். இங்கு உங்கள் கண்கள் தேடிய உலகம் மக்களின் விடியலாய் இருக்கும் என்ற நினைவோடு இருப்பீங்கன்னு சொல்லிட்டு கட்டினான்" என்று நெகிழ்ச்சியாகச் சொன்னார் ரமா.  

"அம்மா உயிரற்ற எழுத்துகளுக்கு உணர்வுகளால் உயிர் கொடுப்பதைவிட, உயிரான அறிவு எங்களுக்கு வழிகாட்டுவது எவ்வளவு சிறப்பாக இருக்கும். நீங்கள் இந்த குடிலிலேயே தங்குங்கம்மா" என்று சற்று கெஞ்சலுடன் சொன்னாள் சங்கவி. 

"நீங்க சுதந்திரமா அந்த குடிசையிலே இருங்க. உங்களுக்குத் தேவையான உதவிகளை நாங்கள் செய்கிறோம்" என்று மணியும் அவன் பங்குக்கு வாய்திறந்து சொன்னான்.

 

அடிப்படையில் மனிதர்கள் அனைவரும் அன்பானவர்கள் தான் பல உணர்வுகளின் கலவை சேரும்போது அன்பு வெளிப்படையாகக் கண்ணில் தெரிவதில்லை. பிறர் காட்டும் அன்பு சில நேரங்களில் நம்மை நாமாக வாழ விடுவதில்லை. பிறரின் முடிவுகளுக்கு நம்மை வாழவைக்கிறது. அதுபோலத்தான் ரமாவும் அந்த குடிசையில் தங்குவது என்று முடிவு செய்தாள்.

"நான் அன்புக்காக ஏங்குகிறவள். உங்க அன்பும் எனக்கு தேவைப்படுகிறது. நான் உங்களுடனேயே தங்கிக் கொள்கிறேன்" என்று ரமா முகத்தில் பொலிவுடன் சொன்னார்.

 

ரமாவின் வாழ்க்கை பயணம் வேறு ஒரு உலகில் தொடங்கியது போலப் புதிதாக மகிழ்வுடன் தொடங்கியது. கும்மட்டி அடுப்பு என்று சொல்லக்கூடிய அடுப்பில் அவளுக்குத் தேவையான உணவைத் தயார் செய்து கொண்டாள். என்ன பெரிய உணவு வெண்கல குண்டில் சிறிது சாப்பாட்டைப் பொங்க வைத்து உண்பாள். ரமாவின் ஆகச்சிறந்த உணவே இதுதான். ஊருக்குத் தகவல் சொல்லி ரமாவின் வக்கீல் வந்தார். அவர் வரும்போது சூட்கேஸ் நிறைய ரமா வாசித்த புத்தகங்களை எடுத்து வந்திருந்தார். அதில் தி.ஜா, ஜெயகாந்தன், அம்பை, கி.ரா.,கண்ணதாசன், பாரதிதாசன், பெரியார், மார்க்ஸ், லெனின் இப்படிப் பல எழுத்தாளர்களின் புத்தகங்களைப் பார்க்கும்போது மெலிதாக புன்னகைத்தார்.

"ஏன் சிரிக்கிறீங்க? என்று வக்கீல் புரியாமல் கேட்டார். "இவ்வளவு நாட்கள் இந்த எழுத்தாளர்களின் எழுத்துக்கள் உடன் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தேன். இந்த கிராமத்திற்கு வந்த பிறகு இவர்களோடு வாழ்வது போன்ற உணர்வு இருக்குங்க சார்" என்று தன் அனுபவத்தைச் சொன்னார். நான் சொன்னது போல உயில் ரெடி பண்ணி விடுங்க அதை ரிஜிஸ்டர் பண்ணி என்னிடம் கொடுத்து விடுங்கள்" என்று சொன்னார் ரமா.சிறிது நேரம் பேசி விட்டுக் கிளம்பினார் வக்கீல்.

 

ரமாவின் குடிலுக்கு எதிரே மிகப்பெரிய இடம் இருந்தது. அதன் பிறகு ஓணான் கொடியால் வேலி போடப்பட்டது. மாலை நேரங்களில்  ஈசி சேர் போட்டு அங்கே அமர்ந்திருப்பார் வயல் வேலைகளை முடித்துவிட்டுப் போகும் பெண்கள் ஆரம்பத்தில் ரமாவை ஏதோ சந்திரமண்டலத்திலிருந்து வந்த பெண் போல அதிசயமாகப் பார்த்தனர்.

 

ரமாவே அவர்களை அழைத்துப் பேசுவார். பிறகு பெண்கள் நெருங்கிப் பழக ஆரம்பித்தனர். அவர்களின் குடும்ப கஷ்டங்களை எல்லாம் ரமாவிடம் சொல்ல ஆரம்பித்தார்கள். ரமாவும் அவர்களுக்கு எழுத்து கற்பித்து தன்னம்பிக்கை எண்ணங்களைத் தூண்டினார். ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் சுயம் என்ற ஒன்று ரொம்ப முக்கியம் என்று விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தினார். சுடர் விளக்கைத் தூண்டும் போது அந்த தூண்டு குச்சி மீதும் விரல் மீதும் அனல் படத்தான் செய்யும் தூண்டுகோல் அதைப் பொறுத்துக் கொண்டால் தான் விளக்கு பிரகாசமாக எரியும். அது போலப் பெண்களுக்கு விழிப்புணர்வு ஏற்படும் போது பாதிக்கப்பட்ட ஆண்கள் ரமாவிடம் சண்டைக்கு வந்தார்கள். அப்போதெல்லாம் அசோக் தான் அரணாக இருந்து ரமாவைப் பாதுகாத்தான். தங்கள் பெயரை எழுத  கற்றுக் கொண்ட பெண்கள் வேலி நாச்சியார் மாதிரி இடுப்பில் அரிவாளைச் சொருகிக் கொண்டு களையெடுப்பதற்குக் கம்பீரமாக நடந்தார்கள். அவர்கள் வீட்டு அடுக்களை சுவரெல்லாம் கரியால் இவர்கள் பெயர்கள் ஓவியமாக வரையப்பட்டது. பொருளாதார உதவி தேவைப்படும் பெண்களுக்கு இடது கைக்குத் தெரியாமல் உதவி செய்தார் ரமா. தனம்மா பாட்டியின் பாக்கு உரலும் சுண்ணாம்பால் பெயர் பொறிக்கப்பட்டு தனம்மாவின் கல்வெட்டானது.

 

பெண்களிடம் பேசப் பேச இப்படி ஒரு அறிவு உலகம் இருக்கா என்று வியந்தனர். உங்கள் உழைப்பு உங்களுக்கான தேவைகளுக்கு எல்லாம் பிறரிடம் கையேந்தக் கூடாது. கொஞ்சம் சேமிப்பு உங்களிடம் இருக்க வேண்டும் என்று அறிவுரை கூறினார். ரமாவிற்கு அந்த கிராமம் மிகவும் பிடித்துவிட்டது. கிராம மக்கள் ரமாவிடம் மிகவும் அன்பாக இருந்தனர். 

 

காலநதி எந்த சலனமும் இல்லாமல் சென்றால் எப்படி? நதியில் ஒரு முதலை அடித்து வந்தது.

 

( சிறகுகள் படபடக்கும்)